Tuesday, 29 May 2012

Ρε παιδάκι μου

σταμάτα να γκρινιάζεις και να μιζεριάζεις
μου προκαλείς πονοκέφαλο!

Νιώσε την αγάπη και την ψυχική ανάταση:
 

Και αν δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω,
πάρε και στίχους εδώ.

Μεταφράσεις εντός.

Friday, 25 May 2012

Κάνε κάτι

Προσοχή: Αυτή η ανάρτηση είναι σοβαρη.

Επειδή έχω πραγματικά σκυλοβαρεθεί την γκρίνια για το πού πάει αυτός ο τόπος, αν θα κοιμηθούμε με ευρώ και θα ξυπνήσουμε με δραχμή, ποιος θα μας κυβερνήσει στις 18/6, ποιος λέει τις μεγαλύτερες παπαρ... εεεεε αλήθειες, ποιος την έχει μεγαλύτερη και πάει λέγοντας, άρχισα να αναρωτιέμαι, δειλά στην αρχή, πιο σθεναρά τώρα ότι

αντί να γκρινιάζουμε για το μέλλον αυτής της χώρας και το πώς μας κατήντησαν ΟΙ ΆΛΛΟΙ, μήπως ήρθε η στιγμή να αναλογιστούμε κι εμείς λίγο τις ευθύνες μας; Μήπως έφτασε η στιγμή τι κάναμε εμείς, ο καθένας προσωπικά, μέχρι τώρα και τι σκοπεύουμε να κάνουμε από εδώ και πέρα;

Μήπως ήρθε η ώρα να αφήσουμε τον ωχαδερφισμό, τύπου εγώ είμαι ένας, τι διαφορά θα κάνω εγώ ο ένας; Λοιπόν, ξέρεις κάτι. Εσύ, ο ένας, η μονάδα, ο μικρούλης, ο τελευταίος τροχός της αμάξης, η τελευταία τρύπα της φλογέρας μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα. Όπως το να γίνεις καλύτερος στην καθημερινότητά σου. Να γίνεις καλύτερος απέναντι στον εαυτό σου και απέναντι στους γύρω σου.

Ήθελα να γράψω κι άλλα τέτοια, αλλά είναι Παρασκευή βράδυ και δεν το 'χω. Τώρα θα κάνω μια στροφή στην ποιότητα και θα σου πω για το κόλλημα που έχω φάει με το τραγούδι της Σερβίας. Είπα (στον εαυτό μου) ότι δεν θα μιλήσω εδώ για Γιουροβιζιόν και θα το τηρήσω. Αλλά μπορώ να τραγουδήσω:


Monday, 21 May 2012

Σπεσιαλιτέ

Λοιπόν, μετά από πολλή σκέψη, δοκιμές και πειραματισμούς, σε ένα πράγμα καταλήγω.

Μπιφτέκια σαν και τα δικά μου ΠΟΥ - ΘΕ - ΝΑ!


ΥΓ. Χρόνια πολλά, μπαμπά. Σ' αγαπώ!

Saturday, 19 May 2012

Σε είδα

... μαύρα μαλλιά, πρόσωπο ολοστρόγγυλο. Μου χαμογέλασες και ήταν σαν να βγήκε ο ήλιος...

*Soul (upstairs), χειμώνας 2007*




Monday, 14 May 2012

Τ' απαίσιο*

Το λεωφορείο είναι το μέσο μεταφοράς που σιχαίνομαι. Το σιχαίνομαι σου λέω, δεν μπορώ ούτε να τα βλέπω στο δρόμο. Φταίει που στην εφηβεία μου το έπαιρνα 4 φορές τη μέρα σπίτι - κέντρο / κέντρο - σπίτι. Θα μου πεις σιγά. Θα σου πω σιγά να πεις αν ζεις κοντά στο Πανεπιστήμιο των Πατρών που περνάνε κάτι λεωφορεία - καβουρντιστήρια με σαρδελοποιημένους φοιτητές που δεν σταματάνε γιατί είναι ασφυκτικά γεμάτα και πρέπει να περάσουν 4-5 για να καταφέρεις να μπεις aka κολλήσεις στο τζάμι.

Ήταν τόσο μεγάλη τραυματική εμπειρία αυτή για μένα που όταν πέρασα Θεσ/νίκη βρήκα ένα σπίτι κοντά στο παν/μιο για να πηγαίνω στη σχολή με τα πόδια. Και όταν μετακόμισα Αθήνα βρήκα ένα σπίτι δίπλα στο μετρό.

Σήμερα όμως αναγκαστικά μπήκα σε λεωφορείο μετά από δεκάδες χιλιάδες χρόνια και παρατηρώντας σε όλη τη διαδρομή τι συμβαίνει άρχισαν να μου δημιουργούνται απορίες:

- Πού πάνε όλοι αυτοί οι παππούδες και οι γιαγιάδες; (οι οποίοι φαίνονται να μην μπορούν καν να περπατήσουν και να βαρυγκομάνε, αλλά ανεβαίνουν στο λεωφορείο με τη ζωντάνια ενός 15χρονου)

- Γιατί είναι τόσοι πολλοί; (Μιλάμε για αναλογία 8 προς 1)

- Γιατί κανείς επιβάτης δεν πλένεται; (με εξαίρεση κανά δυο άτομα - το ένα από αυτά εγώ)

- Γιατί - ακόμα και όταν έχει χώρο - πρέπει να έρθει ο άλλος να κολλήσει πάνω σου και να σε κάνει χαλκομανία στο παράθυρο και αν δείχνεις ότι δυσανασχετείς κιόλας σου βάζει φωνές; (τύπου: Και πού να πάω, βλέπεις να έχει χώρο; ΝΑΙ είναι η απάντηση. Για ένα βήμα μπροστά ΈΧΕΙ χώρο.)

- Γιατί ο οδηγός μόλις δει ότι σπάει λίγο η κίνηση πρέπει να αρχίσει να τρέχει του σκοτωμού με αποτέλεσμα να φρενάρει απότομα και να χορεύουμε όλοι το χορό του Ζαλόγγου; (δηλ. πάμε όλοι μαζί μπροστά, πέφτουν οι μπροστινοί και ακολουθούν οι από πίσω τους.)

Και το ερώτημα που με βασανίζει και στο μετρό: Γ
- ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ ΣΑΝ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΙ ΝΑ ΑΝΕΒΟΥΝ ΠΡΙΝ ΚΑΝ ΚΑΤΕΒΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΙ; Δηλαδή τόσο δύσκολο είναι να καταλάβουν ότι είναι πιο εύκολο και βολικό για όλους ΠΡΩΤΑ να κατέβουν αυτοί που είναι μέσα και ΜΕΤΑ να ανέβουν όσοι είναι απέξω;



Όχι, δηλαδή πες μου: Είμαι περίεργη;

*"Ακριβό μου διθέσιο, καλό μου αμάξι, που περνάς απ' τ' απαίσιο ξυστάααα."
Το 'πιασες; Τ' απαίσιο είναι το λεωφορείο! Α, καλό εεεεεε;;;; (Μα πόσο χιούμορ έχω επιτέλους!)

Saturday, 12 May 2012

4

Φλερτ, χαμόγελα, βλέμματα, μυστικά τηλεφωνήματα, ατάκες, αγγίγματα.

Νεύρα, χαρές, αγκαλιές, φωνές, γέλια, σμιγμένα φρύδια.

Βαρεμάρα, αισιοδοξία, εγώ κι εσύ μαζί, μπούχτισμα, ελεύθερος χρόνος, οι φίλοι μου, κενό.

Μαγείρεμα, πλυντήρια, σιδέρωμα, πιάτα, μάτια σκοτεινιασμένα, ναι έχεις πάντα δίκιο, πάμε παρακάτω;

Βγαίνω πρωί, κοιμάμαι νύχτα, μεγαλώσαμε, ενήλικη ζωή. 

Ακόμα αλλεργική στους κουμπάρους, τα πεθερικά, τις ρόμπες και τα μπικουτί.

Κι έτσι πέρασαν χρόνια τέσσερα.



Και πόσο μου έχει λείψει ένα ταξίδι...

Monday, 7 May 2012

Συγγνώμη, παππού

Τα 'μαθες τα νέα, παππού; Τζάμπα ανέβηκες τότε στην Πίνδο. Τζάμπα άφησες τη γιαγιά με ένα μωρό στην αγκαλιά και έτρεξες στην Αλβανία να σώσεις την πατρίδα. Τζάμπα τα κρυοπαγήματα, και τι έγινε που έχυνες δάκρυα βλέποντας τον διπλανό σου να σκοτώνεται ενώ εσύ έτρεχες μπροστά και φώναζες "Αέεεεραααα";


Μπορεί να μη σε γνώρισα ποτέ, παππού. Αλλά ρώτησα και έμαθα. Από μικρή. Και έμαθα ότι το 1940 γιορτάζουμε το ΌΧΙ στο φασισμό, παππού. Και μπορούμε να το γιορτάζουμε γιατί πολέμησες εσύ, παππού. Και μετά συνέχισες να πολεμάς δουλεύοντας σαν το σκυλί, παππού, για να πάει μπροστά αυτή η χώρα.

Πες μου, παππού, τι κατάλαβες; Θυμάσαι εκείνο το Δεκέμβρη του '43; Που έφτασαν τα νέα στην Πάτρα; Που οι Γερμανοί σκότωσαν όλους τους άντρες και μετά κάψαν τα Καλάβρυτα; Θυμάσαι τη φρίκη εκείνη; Να σου πω κάτι, παππού; 635 άτομα χτες το ξέχασαν αυτό. Απόγονοι τους ήταν.

Ευτυχώς που δεν σε γνώρισα, παππού. Που έφυγες 10 χρόνια πριν γεννηθώ εγώ ελεύθερη. Γιατί τι θα σου έλεγα σήμερα το πρωί, παππού; Ότι τζάμπα όλα αυτά που έκανες για μένα; Ντρέπομαι, παππού.

Thursday, 3 May 2012

Ο κύριος Πιτσιρό

Τι πα' να πει δεν ξέρεις τον κύριο Πιτσιρό*; Δεν μπορεί. Τον έχεις συναντήσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή σου. Μπορεί να τον τρως στη μάπα στη δουλειά, να τον γνώρισες τυχαία σε κάποιο μπαρ, να έχεις κοιμηθεί μαζί του ή ακόμα και να τον έχεις παντρευτεί.



40κάτι, μεσοανώτερο στέλεχος σε εταιρία παροχής (οποιωνδήποτε) υπηρεσιών. Ποτέ δεν κατάφερε να πάρει τη θέση που (θεωρεί ότι) του αξίζει γιατί όπως λέει "δεν θα γλύψει αυτός κατουρημένες ποδιές για μια θεσούλα" παρόλο που το έχει κάνει - ανεπιτυχώς πάντα, αλλά τον 'φάγαν τα κυκλώματα - λέει.

Φορά αποκλειστικά κοστούμια, γραβάτες και μανικετόκουμπα, κάνει τη ζωή των από κάτω του μαύρη, ενώ και ο ίδιος τρέμει σαν το ψάρι μπροστά στον ανώτερο. Όταν λείπει ο γάτος ανάβει πούρο και βγάζει απ' την ντουλάπα το μπουκάλι με το ουίσκυ, εκείνο που έστειλε τον εκπαιδευόμενο να του αγοράσει. 



Την πέφτει σε όλες τις πιτσιρίκες της εταιρίας (τις πεταχτούλες εννοείται, τα μπάζα τι να τα κάνει, αν και μερικές φορές πάνω στην απελπισία του καλά είναι και αυτά), είναι τζέντλεμαν και σε κερνάει και το ποτό που πίνεις αν σε πετύχει έξω, όχι τόσο γιατί γουστάρει, αλλά περισσότερο για να κάνει το κομμάτι του στην παρέα. 

Είναι παντρεμένος με την κυρία Πιτσιρό, που του ρίχνει παντόφλα 24/7 γι' αυτό φροντίζει να γυρίζει σπίτι όσο αργότερα μπορεί, προφασιζόμενος φόρτο εργασίας, μόνο και μόνο για να γλυτώσει την γκρίνια, αλλά δεν τα καταφέρνει. Γι' αυτό της έχει κάνει τουλάχιστον ένα με δύο παιδιά, για να την κρατάει απασχολημένη.



Με τους φίλους του μιλάει για μπάλα, αυτοκίνητα και γκόμενες, για τις οποίες (διαδίδει ότι) έχει πάρει κατά χιλιάδες, ενώ στην πραγματικότητα ούτε η γυναίκα του δεν του κάθεται πια. 

Μια μιζέρια είναι ο κύριος Πιτσιρό. Νοσταλγεί τα νιάτα και την ελευθερία του, τα χρόνια που σπούδαζε στο εξωτερικό, τους παλιούς του έρωτες, αναρωτιέται πώς έμπλεξε έτσι και ονειρεύεται να γνωρίσει Εκείνη που θα τον ξεμπλέξει και θα τον κάνει να ξανανιώσει.

Εσύ; Αντέχεις να γίνεις κύριος Πιτσιρό;
_______________________________________________________________________________

Disclaimer: Η ανάρτηση αυτή ΔΕΝ είναι βιογραφική. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις είναι απολύτως συμπτωματική.

*Λέξη επινόησης της 4χρονης ανηψιάς μου, κοροϊδευτικού χαρακτήρα που αντικαθιστά λέξεις-ελαφριές βρισιές τύπου "χαζή" "ηλίθιο" κ.λπ. Συνοδεύεται συνήθως από τον επιθετικό προσδιορισμό ή προσφώνηση "κυρία" (ήτοι Κυρία Πιτσιρό) σε άνδρες και γυναίκες και επίσης από σκάσιμο στα γέλια. Αν απευθύνεται σε οικείο πρόσωπο, μπαίνει και αντωνυμία "μου" στο τέλος. Σε πλήρη ανάπτυξη "κυρία Πιτσιρό μου!".