Tuesday, 14 June 2011

"Και τρελαιαιαίνομαι"


Ευτυχώς προς το παρόν σε πρόλαβα! Και δεν άρχισες το κράξιμο (είναι η συνέχεια). Δηλαδή δεν κατάλαβα, πού το βρίσκεις το παράξενο να κάθεται μια κοπέλα (δηλαδή εγώ) σε ένα παγκάκι στην Αιόλου και να διαβάζει το φρεσκοαγορασμένο βιβλίο της; Δεν έχεις ξαναδεί; Επειδή εσύ μετά το γραφείο πας κατευθείαν σπίτι να καθαρίσεις- φτιάξεις γεμιστά-προλάβεις τον ψαρά (α, σόρρυ, στον ψαρά πας το Σάββατο);

Άκου πως έχει το πράμα. Έφυγα κατά τις 5 – 5μιση σήμερα. Βαριόμουν να γυρίσω σπίτι και έκανα βόλτα στο κέντρο. Τρύπωσα σε βιβλιοπωλείο δύο δρόμους παραπάνω και είδα καινούρια βιβλία που ήθελα να τα πάρω όλα (κλασικά) αλλά είχα ξωμείνει από λεφτά και δεν ήθελα να βγάλω άλλα (ακόμα 14 έχει ο μήνας). Και έφυγα άρον άρον. Περπατώντας την Πανεπιστημίου έφτασα σιγά σιγά στο παλιό καλό γωνιακό μαγαζί που από ναός του χρήματος έγινε πρόσφατα ναός της γνώσης και επειδή είναι καινούριο και επειδή δεν είχα ξαναπάει τρύπωσα και εκεί. Μπροστά μου είδα πάλι τα ίδια βιβλία που είχα δει και στο προηγούμενο και διάφορα άλλα πραματάκια που τα ήθελα όλα.

Ε, δεν άντεξα. Αγόρασα βιβλίο που έκανε 10,65 (είχα ακριβώς 11,20 πάνω μου) και χάρηκα πολύ! Ε, πού να πάω να κλειστώ στους τέσσερις τοίχους. Περπάτησα λίγο ακόμα (αφού πρώτα γύρισα όλο το μαγαζί πάνω κάτω) και κατέληξα στην πρωινή μας γειτονιά (κάποια πράγματα δεν ξεπερνιούνται ποτέ) να διαβάζω το καινούριο μου απόκτημα όλο χαρά. Ε, και τότε με είδες. Κι άρχισες τα τουίτ τουίτ.

Ένα πράμα να ξέρεις μόνο: ξινό μου βγήκε! Με γκαντέμιασες τόσο πολύ που τρία λεπτά αφότου έφυγες, ήρθε και κάθισε δίπλα μου μία από εκείνες τις ηλικιωμένες κυρίες που βογγάνε συνέχεια γιατί τις πονάει το πόδι τους αλλά παρόλ’ αυτά γυρνάνε όλη την Αθήνα με τα πόδια για να βρούνε το πιο φτηνό υφασματάδικο να αγοράσουν κοψοχρονιά τούλι για τις μπουμπουνιέρες της κόρης τους και κρατάνε εκείνες τις τεράστιες τσάντες τις καρό από μουσαμά (3 ευρώ στο περιπτέρι στην Ομόνοια) και φυσικά ήθελε να μου πιάσει την κουβέντα.

Τι να έχω πέσει με τα μούτρα στο βιβλίο, τι να έχω ρίξει και τη μαλλούρα μπροστά, τι να στέκομαι αγαλματάκι ακούνητη, αμίλητη, αγέλαστη, με το που με έβλεπε να κάνω την παραμικρή κίνηση (π.χ. ανάσα) μου μίλαγε. Και δεν ήταν τόσο αυτό το πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν ότι μίλαγε τόσο δυνατά που την ακούγανε μέχρι το Μοναστηράκι (όταν λέω Μοναστηράκι εννοώ μέσα στο τρένο, πρώτο πρώτο βαγόνι προς Πειραιά).

Ξινό μου το ‘βγαλες, παλιογκαντέμη. Αλλά ο Θεός είναι μεγάλος. Γιατί αν πέρναγες πέντε λεπτά νωρίτερα θα έβλεπες το τρελό ξανθό γκομενάκι που ήρθε τριαλαρί τριαλαρό και μου ζήτησε τσιγάρο γιατί δεν κρατιόταν μέχρι το περίπτερο στη γωνία. Και μιλήσαμε και λίγο, λες και γνωριζόμασταν χρόνια. Και ζήτημα αν ήταν 20. Άντε, με το ζόρι 19. Μπες chat. (Και πάρε κι ένα ξέσπασμα Άσπας να έρθεις στα ίσια σου!)

  

Υ.Γ. Ζητώ συγγνώμη από τους υπόλοιπους που δεν κατάλαβαν τίποτα, αλλά αυτό το χρωστούσα!


15 comments:

  1. Όχι! Πολύ καλά έκανες διότι τα χρωστούμενα πρέπει να τα δίνουμε. Δεν έχει καμία σημασία που δεν κατάλαβα Χριστό. Κι αν θες να πεις κι άλλα, πες τα. Από μένα κανένα πρόβλημα. Και με τις ευλογίες μου!!!

    ReplyDelete
  2. Αχ, βρε Αθηνά, σε πάω γιατί είσαι large τύπος! :)

    ReplyDelete
  3. Και εγω οταν παιρνω ενα καινουριο βιβλιο θελω να το διαβασω εστω και λιγο οπουδηποτε και αν ειμαι! Για πες λεπτομερειες γι'αυτο το καινουριο μαγαζακι που ειπες.. Που ακριβως στην Πανεπιστημιου ειναι? Πως λεγεται?

    Μαρουλοφιλακια!

    ReplyDelete
  4. Μαρουλάκι, θα πας Πανεπιστημίου και Αμερικής γωνία. Δε λέω όνομα για λόγους διαφήμισης αλλά είναι ένα από τα γνωστότερα βιβλιοπωλεία. Το "μαγαζάκι" είναι κατ' ευφημισμόν. :)

    ReplyDelete
  5. Α, ωραία, έχεις κι εσύ το σύνδρομο "Αρπάζω 20 βιβλία και τρέχω προς το ταμείο". Να κάνουμε group therapy καμιά μέρα.

    ReplyDelete
  6. Μόνο καμιά μέρα, Νατ; Αυτό θέλει χρόνια καθημερινή ψυχοθεραπεία!

    ReplyDelete
  7. Εγώ και κατάλαβα και γέλασα πολύ έχω να σου πω. Κλασικές γιαγιάδες στο κέντρο της Αθήνας. Εμένα μου έχει τύχει και το άλλο, να φοράω handsfree και να μου λένε "βγάλε αυτό το πράγμα του διαβόλου, τώρα οι νέοι φοράτε διαβολοπράγματα κι ούτε κουβέντα δε μπορούμε να πιάσουμε". Χαχα, η Άσπα ταιριάζει πολύ στα πρώτα της λεπτά. Όσο για τον ξανθό, καλά μην τα παραλέμε, ο Θεός δεν είναι πάντα μεγάλος, εσύ ήσουν απλά τυχερή :p

    ReplyDelete
  8. Εμένα μου τη δίνει όταν διαβάζω να έρχονται και να μου φωνάζουν στο αυτί λες και είμαι κουφός...
    Ούτε εγώ κατάλαβα αλλά απτο να αφήσεις τα χρωστούμενα να γίνουν το ελληνικό χρέος καλύτερα

    ReplyDelete
  9. Αμέλια, πάλι καλά που δε στο τράβηξε το handsfree μαζί με το αυτί!
    Το ξανθό ήταν κορίτσι και απλώς τόνιζα στον γκαντέμη ότι αν ερχόταν νωρίτερα θα έκανε και ενδιαφέρουσα γνωριμία, τουτέστιν δεν γκαντέμιασε μόνο εμένα αλλά κυρίως τον εαυτό του! :)

    Περσέα, το παν είναι να μην τα κρατάς μέσα σου γιατί μετά σκας και κάνεις μπαμ (μιλάει η πείρα της ζωής τώρα!) :p

    ReplyDelete
  10. Την καλησπέρα μου. Εντάξει με την γιαγιά καλά είσαι, εγώ τι να πω που μου έχει σκάσει κουτσουλιά σε καινούργιο βιβλίο στο ζάππειο?
    Χιλιες φορές η γιαγιά σου λέω!

    ReplyDelete
  11. Καλώς τον Snake.
    Πες μου ότι δεν πότισε σε όλες τις σελίδες! Ιιουουου!

    ReplyDelete
  12. Χαχα, έχεις πολύ πλάκα! Και τρελαίνομαιιιι

    ReplyDelete
  13. Αμέλια, καλώς ήρθες λοιπόν! ;)

    ReplyDelete
  14. Mπα αλλά έχει μείνει η στάμπα...Ξέρεις τι είναι να έχεις στάμπα σε ένα δισέλιδο? Ούτε στον εχθρό μου! (για αυτούς έχω χειρότερα).

    Για αυτο σου λέω καλύτερα γιαγιά-παππούς-εγγόνια-τσιγγάνες μοιρολογίστρες να ζητάνε τσιγάρο και να σου λένε πως θα διώξουν το κακό, παρά πτηνό.

    ReplyDelete
  15. Snake, δε μου έχει τύχει αλλά υποψιάζομαι ότι η στάμπα στο δισέλιδο είναι εκατομμύρια μικρόβια και δυσωδία. Και ξανά ιιιιουουουουυου!

    ReplyDelete