Thursday, 28 April 2011

Πασχαλινό σινεμασκόπ


Ναι, έφυγα κι εγώ το Πάσχα απ΄ την Αθήνα. Μεγ. Πέμπτη απόγευμα. Δεν το ξανακάνω. Αντί για 2μιση ώρες έκανα σχεδόν 5. Κάθε χρόνο τα ίδια λέω. Και κάθε χρόνο φεύγω Μεγ. Πέμπτη.

Ευτυχώς φέτος μου ‘κοψε και πήρα ένα τεράστιο βιβλίο μαζί μου από το οποίο διάβασα 230 σελίδες. Ευτυχώς.

Τι ωραία που είναι στο πατρικό μου! Λίγο πιο έξω από την πόλη αλλά εντός των ορίων της. Εξοχή, τα πουλάκια κελαηδάνε, τα λουλούδια ανθίζουν, πράσινο παντού, η ανηψιά μου που δε βάζει γλώσσα μέσα της, τα τραγούδια της Πάττυ που τα ξέρουμε όλα απ’ έξω και τα χορεύουμε, το καθένα με δική του χορογραφία, Τίγκερμπελ, Θαμπελίνα και τα άλλα τα κορίτσια (τα Ζουζούνια τα έχουμε ξεπεράσει, είμαστε 3μιση πια). 

Εκτός όλων των παραπάνω και καθώς πήγα και αρρώστησα πασχαλιάτικα τι άλλο να κάνω, είδα τηλεόραση. Είδα πολλή τηλεόραση. Έλιωσα. Τόσο που από χτες που επέστρεψα δεν την άναψα ούτε λεπτό.

Ταινίες σινεμασκόπ που παίζονται μόνο κάθε Μεγάλη Βδομάδα, με Jesus of Nazareth all time classic. Τις 10 Εντολές τις έβαλε 6:30 πμ (!) και δεν είδα πουθενά να παίζεται ο Χιτών και το sequel ο Δημήτριος και οι Μονομάχοι, με μπαλαντέρ και στις δύο ταινίες το Δημήτριο – τρελό μωρό – ο οποίος αφού πήρε το χιτώνα ήρθε και φούσκωσε, τουμπάνιασε και έγινε μονομάχος στην αρένα με τα λιοντάρια. Κάποια χρονιά τις είχανε βάλει τη μία καπάκι μετά την άλλη. Πάρτυ κάναμε!

Μεγ. Παρασκευή είδα ξέκωλο Σαλώμη με σουτιέν και πορτοκαλί βράκα με σκίσιμο μέχρι τη λεκάνη να χορεύει belly dance και ο Ηρώδης (κλασικά αηδιαστικός όπως όλοι οι Ηρώδεις) να ιδρώνει και να ξεϊδρώνει και να τη θέλει και να τρελαίνεται.

Τι ωραίες εποχές! Στα παλάτια χλιδή, έτρωγαν και έπιναν, ξάπλωναν από το ένα ανάκλιντρο στο άλλο. Το ένα το είχαν για το δεξί πλευρό και το άλλο για το αριστερό. Άσε δε που υπήρχε και ειδικό μασαζοανάκλιντρο για να χαλαρώνει ο βασιλιάς, η βασίλισσα και τ’ άλλα τα παιδιά. Σκλαβάκια τρίβανε και τρίβανε και να σου τα σταφύλια τα ψηλοκρεμαστά. Αμ, οι άμαξες; Αυτές που έμπαινε το βασιλικό ζεύγος και τους πηγαίναν τέσσερις; Κυριολεκτικά γιατί απ’ ότι φαίνεται, δεν είχαν άλογα στην Παλαιστίνη. Γιατί, τα χορευτικά στα λουκούλεια γεύματα; Χορευτές ντυμένοι σάτυροι με κόκκινα κέρατα, προβιές και ουρές, χορεύτριες με πέπλα και μπιχλιμπίδια για ντρούμπου ντρούμπου.

Υπάρχει και η κατηγορία Μεσαίωνας, λέγε με και Αγγλία – Γαλλία με ίντριγκες και αυλές, παντοδύναμους καλόγερους και κατατρεγμένους χωρικούς. Κόρες και γιοι κόμηδων και άλλων ευγενών που χορεύουν αντικριστά μπάλλο και μιλάνε με προφορά, την ώρα που ο έμπιστος φίλος-φίδι του βασιλιά ρίχνει δηλητήριο στο κρασί του και τον στέλνει από κει που ‘ρθε.

Η μόνη ταινία που δεν έχω δει ποτέ και είναι μεγάλο απωθημένο είναι το Dr. Zhivago. Αλήθεια, γιατί τη δείχνουν μόνο το Πάσχα; Έχει καμία σχέση; Δεν έχει ούτε χιτώνες, ούτε ζηλωτές ισραηλίτες που αγωνίζονται κατά του ρωμαϊκού ζυγού, ούτε θάλασσες που ανοίγουν στα δύο, ούτε λιοντάρια που καταβροχθίζουν χριστιανούς.

Είδα και ένα επεισόδιο καφέ της χαράς και το θυμήθηκα λίγο πιο πριν που έφτιαχνα σούπα για τα λαιμά μου αλλά έβαλα παραπάνω κριθαράκι και τελικά έφταξα στούπα!
(μόνο ΈΝΑ επεισόδιο είδα, αλήθεια!)

No comments:

Post a Comment