Monday, 11 April 2011

Μακαρόνια

Για πρώτη φορά στη ζωή μου στήνω blog. Και τρώω μακαρόνια. Όχι, μακαρόνια έχω ξαναφάει. Πολλάκις. Εννοώ τρώω και στήνω ταυτόχρονα. Και κάθε φορά που τρώω μακαρόνια θυμάμαι τη γνωστή ταινία με το Βέγγο που ψωμολυσσάει και πάει να γυρίσει διαφημιστικό μπας και φάει τίποτα και γεμίσει το στομάχι.

Εκείνη ντε, η κλασική σκηνή με το γελοίο τύπο(υ) μάγειρα και τις δύο άθλιες γκόμενες με τις πράσινες τουαλέτες (chic!). Που τρώει μακαρόνια μέχρι να σκάσει στο τέλος; Αυτή
Έτσι κι εγώ! Όταν τρώω πάντα σκάω και συνεχίζω μέχρι να βγει από τ' αφτιά. Το κάνω και σε άλλα φαγητά αυτό. Στις πατάτες, στις μπριτζόλες, στη σπακανόπιτα της μάνας, σε όλα (όσα τρώω τουλάχιστον γιατί, μη φανταστείς, τα περισσότερα δεν τα τρώω, ειδικά τα υγιεινά). 

Μια ζωή την έχουμε άμα δε σκάσουμε τι να λέει (πάντα υπερβολική). Φαΐ, σεξ, ύπνος, όξω με καλούς φίλους = ΖΩ - ΑΑΑ - ΡΑ (μία λέξη, τρεις συλλαβές - copyright Le.(S)Οik.)
Άλλο ήθελα να πω, άλλο λέω τελικά. Πάμε απ' την αρχή:

Δεν ξέρω αν χρειάζεται να κάνω και καλά "εισαγωγική" (εισαγωγική μέσα σε εισαγωγικά - χαχα - και τα εισαγωγικά λέγονται εισαγωγικά, όχι αυτάκια! *@^%$$) ανάρτηση αλλά και πάλι, ξέρω γω, γιατί όχι. Δοκιμή είναι έτσι κι αλλιώς. Το λοιπόν:
Το blog αυτό δεν έχει συγκεκριμένο concept, δεν είναι θεματικό. Ό,τι μου κατεβαίνει θα κάθομαι και θα το γράφω. Μπορεί και να μην ενδιαφέρει κανέναν, μπορεί να μη το διαβάζει κανείς αλλά γιατί να μην το κάνω; Τζάμπα είναι. Και γλυτώνω και τα λεφτά που θα έδινα στον ψυχαναλυτή. 

Μία φόρα πήγα στη ζωή μου, στα 22 μου (νομίζω). Είχα συμπτώματα κατάθλιψης (νομίζω) και ύστερα από πολλές πιέσεις πήγα. Κάθισα σαν το μ@λ... σε μία πολυθρόνα και τον είχα απέναντι. Στεγνός, με γυαλιά, εντελώς nerd. Άρχισα να του λέω για τα παιδικά μου χρόνια και ούτε καν με κοίταζε. Μόνο σημείωνε και κούναγε το κεφάλι. Στο τέλος μου είπε ότι, λόγω του ότι πήγα συστημένη από γνωστό, αυτή η πρώτη μας συνάντηση είναι δωρεάν. Τι λε ρε φιλαράκο; Μου κάνεις χάρη που κάθομαι και βγάζω τα σώψυχά μου και συ γράφεις και κουνάς το κεφάλι; Τι επάγγελμα είναι αυτό; Σόρρυ, λειτούργημα... Άντε γεια! Και την επόμενη φορά θα μου ζητήσεις κι ένα σκασμό λεφτά; 

Δεν είχα ξανασχοληθεί με το blogging, ούτε καν σαν αναγνώστης. Πριν από κανά 6αρι χρόνια άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη blog, βρέθηκα σε ένα κινέζικο με μια παρέα που ήξερα λιγότερους απ’ τους μισούς. Ο τύπος που ανέφερε τη λέξη, έδειξε κατανόηση στην ερώτησή μου «τι σημαίνει bloooooog;;;; Ήταν αρχή ακόμα, βλέπεις.
Λίγο αργότερα, οι ιντελεκτουέλ (μ.χ.*) φιλενάδες μου μου έλεγαν για τα blogs που διαβάζουν ανελλιπώς. «Τι; Δεν διαβάζεις;». Ένιωθα ότι κάτι δεν έκανα σωστά (σ.σ. ποτέ δε λέμε κάνω λάθος – λάθος marketing του εαυτού μας – άλλη μια μαλακία που έμαθα στο μεγάλο σχολείο που λέγεται EBCAG), ότι είμαι κατάπτυστη, άσχετη, τουλάχιστον αμόρφωτη και ακοινώνητη.
Μέχρι που την Πρωτοχρονιά του '11 μου έκαναν δώρο κάτι βιβλία (all time classic & favorite δώρο) κάποιων bloggers. Ε, αυτό ήταν! Άρχισα να διαβάζω μετά μανίας. 
Και να 'μαι. Αυτά γι' αρχή.

Υ.Γ. Δεν είμαι (και τόσο) ψώνιο. Το Koueen είναι λογοπαίγνιο. Τα τρία πρώτα γράμματα του επιθέτου μου. Και een. Μόνη μου το βρήκα. Πόσο έξυπνη είμαι, Θεέ μου! Σ' ευχαριστώ! (γιατί σύμφωνα και με το "μυστικό" πρέπει να show our gratitude) Ότι να 'ναι!

* μη χέσω

Το εν λόγω

2 comments: