Ρε παιδάκι μου

σταμάτα να γκρινιάζεις και να μιζεριάζεις

μου προκαλείς πονοκέφαλο!

Νιώσε την αγάπη και την ψυχική ανάταση:

 

Και αν δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω,

πάρε και στίχους εδώ.

Μεταφράσεις εντός.

Κάνε κάτι

Προσοχή: Αυτή η ανάρτηση είναι σοβαρη.

Επειδή έχω πραγματικά σκυλοβαρεθεί την γκρίνια για το πού πάει αυτός ο τόπος, αν θα κοιμηθούμε με ευρώ και θα ξυπνήσουμε με δραχμή, ποιος θα μας κυβερνήσει στις 18/6, ποιος λέει τις μεγαλύτερες παπαρ... εεεεε αλήθειες, ποιος την έχει μεγαλύτερη και πάει λέγοντας, άρχισα να αναρωτιέμαι, δειλά στην αρχή, πιο σθεναρά τώρα ότι

αντί να γκρινιάζουμε για το μέλλον αυτής της χώρας και το πώς μας κατήντησαν ΟΙ ΆΛΛΟΙ, μήπως ήρθε η στιγμή να αναλογιστούμε κι εμείς λίγο τις ευθύνες μας; Μήπως έφτασε η στιγμή τι κάναμε εμείς, ο καθένας προσωπικά, μέχρι τώρα και τι σκοπεύουμε να κάνουμε από εδώ και πέρα;

Μήπως ήρθε η ώρα να αφήσουμε τον ωχαδερφισμό, τύπου εγώ είμαι ένας, τι διαφορά θα κάνω εγώ ο ένας; Λοιπόν, ξέρεις κάτι. Εσύ, ο ένας, η μονάδα, ο μικρούλης, ο τελευταίος τροχός της αμάξης, η τελευταία τρύπα της φλογέρας μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα. Όπως το να γίνεις καλύτερος στην καθημερινότητά σου. Να γίνεις καλύτερος απέναντι στον εαυτό σου και απέναντι στους γύρω σου.

Ήθελα να γράψω κι άλλα τέτοια, αλλά είναι Παρασκευή βράδυ και δεν το 'χω. Τώρα θα κάνω μια στροφή στην ποιότητα και θα σου πω για το κόλλημα που έχω φάει με το τραγούδι της Σερβίας. Είπα (στον εαυτό μου) ότι δεν θα μιλήσω εδώ για Γιουροβιζιόν και θα το τηρήσω. Αλλά μπορώ να τραγουδήσω: